De tweede zondag van april, dan moet het gebeuren voor Tom Veelers. Op die dag staat Parijs-Roubaix op het programma en daar wil hij zich laten zien. ,,Ik wil koersen winnen. Daar doe je het voor, natuurlijk. Of het Roubaix wordt, daar komen we op 11 april achter. Het is het hoogst haalbare, daar streef ik naar.”

De woning van een wielrenner herkent men dikwijls aan de links en rechts in huis uitgestalde trofeeën, verzameld tijdens de carrière. Thuis bij Tom Veelers, in het Overijsselse Oldenzaal, is het niet anders. Al is er natuurlijk altijd nog ruimte voor meer prijzen. Het allerliefst zou Veelers pronken met de kassei die de winnaar van Parijs-Roubaix jaarlijks uitgereikt krijgt. De Hel van het Noorden is de favoriete koers van Veelers, daar winnen is zijn ultieme droom.
Veelers laat niets aan het toeval over, zondag 11 april staat rood omrand in de agenda van de renner van Skil-Shimano. Daarbij hoort ook speciaal materiaal. In de schuur van de 25-jarige Twent staat een zwarte Koga-fiets, waarmee Veelers in Parijs-Roubaix aantreedt. Een afbeelding van de kasseien waarop het moet gebeuren is in het design verwerkt. De banden van de fiets zijn breder dan normaal, voor meer grip op het slechte wegdek. Er zijn crossremmen gemonteerd om aankoekende modder geen kans te geven en dankzij een speciaal schakelsysteem kan Veelers de versnellingen bedienen, terwijl hij de handen bovenop het stuur houdt. En op training zocht Veelers bewust enkele keren slechte wegen op, om de fiets eens goed te testen. Zodat hij straks op weg naar Roubaix niet voor verrassingen komt te staan.
Eenmaal aangeschoven aan de keukentafel, blijkt nog maar eens dat Veelers volop bezig is met de voorbereiding op de klassiekercampagne. Voor hem op tafel liggen de presentatiegidsen van Dwars door Vlaanderen, Gent-Wevelgem, Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix van vorig jaar. ,,Die pluis ik regelmatig door. ’s Morgens aan het ontbijt, of ’s middags even. Veel van de klimmetjes die in de Vlaamse koersen terugkomen heb ik in de Omloop Het Nieuwsblad al gereden, maar het kan nooit kwaad met hulp van die boekjes het parkoers weer op te rakelen. En ik kijk ook nog even in de uitslagen, zien wie er vorig jaar goed waren. De startlijst bekijk ik ook, voor zover al bekend. Dat zijn allemaal kleine dingen om het geheugen wat op te frissen. Welke kasseienstroken komen er, welke klimmetjes. Vanuit de ploeg wordt het ook heel erg aangemoedigd om je daarover te informeren. Je moet weten waar het smal is, waar de berm kapot gereden is, zijn er smalle afdalingen, al die dingen. De weersomstandigheden spelen ook een rol. Het beste is het om het parkoers goed te kennen. En dat begint steeds meer te komen. Ik rijd er natuurlijk nog geen tien jaar rond.”
Het parkoers van Parijs-Roubaix uitgebreid verkennen zal Veelers niet doen. ,,Je kan er vooraf wel heen gaan, maar de kasseien liggen er toch slecht bij. En als je door de berm rijdt, is er ook gevaar. In het midden van de weg rijden is het beste, dat is algemeen bekend.”

Ultieme doel
Parijs-Roubaix is dus het ultieme doel, met een top-tien klassering als inzet. ,,En als je dat kan, kan je ook winnen. Denk ik. Maar natuurlijk hangt het van heel veel factoren af. Pech, noem maar op. Ik werk er al zo lang naartoe, volgens mij zit het wel goed.” Dat de focus op Roubaix ligt, wil overigens niet zeggen dat Veelers zonder ambitie aan de start komt in de Ronde van Vlaanderen, een week eerder. ,,Daar is parkoerskennis heel belangrijk en je moet je kunnen plaatsen. Vlaanderen zal ik nog niet winnen, in Roubaix heb ik meer kans. Of ik kan meedoen voor de zege? Ik ga er wel voor, ja.”
Veelers en Parijs-Roubaix, dat is echte liefde. Hij won de beloftenversie van de Franse klassieker in 2006 en reed de afgelopen twee seizoenen mee bij de profs. ,,Het is de koers der koersen, een uitputtingsslag”, vertelt Veelers geestdriftig. ,,Het heeft iets speciaals en brengt wat extra’s. Heel gaaf dat ik gewonnen heb bij de beloften, maar er gaat niets boven de echte.” De liefde voor Roubaix zat er al vroeg in bij Veelers. Als jonge knaap bekeek hij de wedstrijd op de televisie. ,,Zo speciaal, met die lange finale.”
Straks maakt hij zelf weer deel uit van het circus, dat zich sinds 1977 voor de startceremonie verzamelt op het plein bij het kasteel in Compiègne. En dan gaat het door het kale Noord Franse land en over de beroemde kasseien richting de wielerbaan in Roubaix. ,,Die mensenhaag onderweg krijg je wel mee. Als je in Vlaanderen wat achterop raakt, lopen de supporters al op straat. In Roubaix blijven ze gewoon wachten. Gaaf, de mensen blijven een half uur in het Vélodrome zitten en klappen net zo hard voor de eerste als voor degenen die als het ware het licht uit doet.”
Bij zijn eerste deelname bij de profs werd Veelers 29ste. ,,Niet slecht, maar het kon beter, als ik wat meer gegeten had onderweg. Door alle commotie en de drukte onderweg vergeet je dat.” Vorig jaar bleef hij steken op plaats 56. ,,Ik kwam rond de 15de positie het bos uit, maar reed later lek. En het duurde heel lang voordat de auto erbij was, jammer. Tot de lekke band ging het hartstikke goed.”
Veelers is gemaakt voor de klassiekers, vindt hijzelf. ,,Ik heb het postuur, ik heb de inhoud. Op de een of andere manier verteer ik die 260 kilometer beter dan iemand anders. Daarom richt ik me op de klassiekers.”

Sprinter
Daarnaast timmert Veelers ook als sprinter aan de weg. ,,Ik sta net iets onder de echte top, maar kan heel goed meekomen”, vertelt hij daarover. ,,Voor mijn gevoel sta ik nu veel verder dan voorgaande jaren. Ik ben sterker en kan bergop beter volgen. De bedoeling is om nu ook in sprints mee te doen om te winnen, niet om een korte uitslag te rijden.” Veelers houdt van een harde koers. ,,Als het een tamme koers is, waarin iedereen fris naar de streep gaat, is het voor mij ongunstig.”
Wie bang is, redt het niet. ,,Sprinters hebben geen respect voor elkaar. In een sprint moet je schijt aan alles hebben. Iemand kan wel een trainingsmaat van je zijn, maar als hij in de weg rijdt... Iemand als bijvoorbeeld Mark Cavendish hoeft weinig kwakken uit te delen, omdat hij zo goed wordt gebracht. Maar als je zoals Robbie McEwen continu moet wringen… Je kan het wel leren, maar het moet grotendeels in je zitten. Je moet niet over je heen laten lopen. Ook verbaal, er wordt wel eens op je ingepraat, schelden. Niet veel, maar het gebeurt wel.”
Veelers won de afgelopen twee jaar telkens één koers, beide keren een etappe in de Ronde van Qinghai Lake in China. Wat moet er nog gebeuren om meer te gaan winnen? ,,Ik ben al een heel eind op weg eigenlijk. Maar het hangt van zoveel dingen af. Er zijn 190 man die ook willen winnen, zo gaat dat nu eenmaal in het fietsen. Dit jaar heb ik wel echt weer een stap gemaakt. Vooral deze winter. Samen met Merijn Zeeman heb ik veel gerichter getraind. Onze samenwerking was vorig jaar al wel goed, maar net niet. Nu is het heel nauw, het gaat om de kleine details. Echt gericht op de langere sprints, de blokjes, die en die wattages. Eerder was ik geneigd vijf uur te fietsen en dan te sprinten op plaatsnaambordjes. Tijdens het trainingskamp op Mallorca was het veel intensiever, ik zat tot kotsen toe op de fiets. Om toch het maximale er uit te halen.”

Rabobank
Dit seizoen is het derde van Veelers bij de beroepsrenners, telkens in het tenue van Skil-Shimano. Hij voelt zich thuis bij de ProContinentale-formatie. Voordien reed Veelers onder meer enkele jaren voor het opleidingsteam van Rabobank. Dat hij geen prof kon worden bij Rabobank, ziet Veelers niet als een teleurstelling. ,,Wel dat ze me eerst een belofte deden, die ze later niet waar konden maken.” De beloofde stageperiode bij de profs kwam er eind 2007 niet, waarna Skil-Shimano hem een profcontract voor 2008 voorschotelde. ,,Skil is veel meer een team dan het Continental-team van Rabobank. Daar was het zo dat er individueel heel veel kwaliteit was, waardoor we kwamen bovendrijven. En niet zozeer omdat we echt als ploeg reden.”
Bij Skil-Shimano wordt daar juist continu op gehamerd en dat was wel even wennen, geeft Veelers toe. ,,Ik had wel wat aanpassingsproblemen, was veel te individualistisch ingesteld. Spelenderwijs ging het steeds beter en halverwege het seizoen zat ik er gewoon tussen. Wij zijn allemaal vrijbuiters, dus moet je als team werken. Zo kunnen we een uitslag rijden.”
Hoe goed het hem ook bevalt bij zijn huidige werkgever, Veelers zou in de toekomst graag voor een grotere ploeg rijden. ,,In de klassiekers wil ik een klapper maken, daar heb ik echt naartoe gewerkt. Een goede uitslag rijden, hier sta ik! Dan verder bouwen en kijken welke ploeg het in mij ziet zitten. Kijk, een team als Euskaltel zit niet op een renner als ik te wachten. Maar een ploeg als Lotto, Quick Step, Cervélo, Columbia, Sky… Het lijkt me geweldig om daar deel van uit te maken. In 2011 al? Het liefste wel! Ik hoor nu bij de besten van Skil, vind ik. Maar bij een grotere ploeg kan ik me weer optrekken aan andere renners. Misschien moet je dan eerst knechten, maar later krijg je ook wel je eigen kansen.”
Voor het eventueel zover komt, wacht eerst Parijs-Roubaix. ,,Als ik er in de top-tien rijd is mijn seizoen geslaagd. En ik wil koersen winnen. Daar doe je het voor, natuurlijk. Of het Roubaix wordt, daar komen we op 11 april achter. Het is het hoogst haalbare, daar streef ik naar.”

Bron: WielerRevue nummer 4 2010
Tekst: Arie Hut